Vanaf mijn jongste jaren heb ik al een hekel aan drukte om mij heen. Een verjaardagsfeestje was aan mij niet besteed. Om maar te zwijgen over de nachtmerrie die schoolreisje heette. Meestal hield mijn moeder me dan ook thuis. Naarmate de jaren verstreken kwam ik er achter dat ‘muziek’ in onze welvaartsmaatschappij norm werd en dat ik er maar aan moest wennen. Ondertussen met de voortschrijdende techniek en welvaart zit ik met andere ‘stilteminnaars’ met de gebakken peren. Al jaren lang heb ik stiekem de behoefte gehad aan een PGB. Geen financiële steun van de overheid vanwege gehoorschade of zo maar gewoon een club mensen die bepaalde acties uitvoert, de zogenaamde Pacifistische Geluidbagger Brigade. En deze stilteminnaars komen bij winkeliers en horecagasten langs om hen te attenderen op de muzikale tweederangsmeuk die over hen wordt uitgebraakt. Vriendelijk groetend zullen de lui vervolgens het etablissement verlaten.
Waar ik ook behoefte aan heb zijn tv programma’s met documentaires en series waar bewust ‘foute muziek’ onder gemonteerd is. Voorbeeld: een film over het leven van de Australische kangoeroe met muziek van Kinderen voor Kinderen afgewisseld met de soundtrack van Apocalypse Now. Of wat vind je van een fijne voetbalwedstrijd met heerlijk rustige Renaissancemuziek? En ‘Achter gesloten deuren’ met de soundtrack van de film Mohammed Ali. Kijk, dan ga ik er weer voor zitten. Dan schenk ik nog eens wat in, dan valt er weer wat te beleven en misschien wel te lachen. Ik ben vast niet de enige. Maar ja, dat is waarschijnlijk toekomstmuziek.