Vorige week ging ik weer eens naar een crematie van een vage kennis. Hij had veel gerookt en gedronken en daarnaast z’n best gedaan om niet oud te worden. Ik besloot met de fiets te gaan omdat ik wist dat er in zijn geval zeker bier en bitterballen waren, want zo was hij dan ook. Na ongeveer een half uur doortrappen begon het te miezeren. Aangekomen parkeerde ik de fiets en ging in de aula zitten. Nadat ik mijn bril had droog geveegd merkte ik dat er wel heel veel oudjes zaten.
Nadat ik vluchtig in het programmaboekje had gekeken kwam ik erachter dat ik bij de verkeerde dode was.
Alsof de duivel mij op mijn hielen zat verliet is de aula, sprong op de fiets en reed naar het juiste crematorium op zo’n 5 km afstand.

Het was inmiddels gaan regenen. Drijfnat en bezweet kwam ik aan. Zitten was er niet bij en stond dus achteraan.
Door mijn wazige bril zag wat bekenden. Toen de eind-tune werd ingezet knapte er iets in mij.
Altijd als ik mijn vage kennis ontmoette stond er steevast Radio Shit-FM of andere bagger op. Hoe konden ze nu dus Stairway to Heaven van Led Zeppelin ten gehore brengen.
Zet dan This is the end van The Doors of Its over van Roy Orbison op.


Verbaasd ging ik naar de bedankt-en tot-ziens-ruimte en deed me tegoed aan 2 bier en 4 bitterballen.
Niet veel later werden we verzocht het pand te verlaten want een nieuwe dode stond letterlijk op de stoep te wachten.

Het regende nu echt. Welke keus had ik? Nog een voorstelling meemaken en de regen afwachten of gewoon maar gaan fietsen.
Ik koos voor het laatste en om de tijd te doden bedacht ik een Foute Top Tien voor Begrafenissen & Crematies.

Maar de tien haalde ik niet want ik kwam zeldzaam nat thuis.