Twee keer per jaar ga ik met vriend Arjan bij een lokale Chinees vrijwillig naar die pling-plong-muziek luisteren. En altijd in hetzelfde etablissement want daar zitten we doorgaans lekker rustig met z’n tweeën. Verder komt er geen hond, op misschien die ene na die in de keuken zelfmoord wil plegen. Ondanks dat er weinig publiek van die sambal zit te zweten loopt die toko prima. De meeste bezoekers komen namelijk afhalen. Eigenlijk is het meer een afhaal lestaulant .(hebben die Aziaten ook zo’n moeite met het schrijven van de letter R) Telkens ervaar ik zo’n maaltijd als een heerlijke smaakexplosie die niet te evenaren is met hutspot, boerenkool, spruitjes of iets anders typisch Hollands. Maaltijd nummer 54, 38, of 183 zijn bij mij favoriet. Wat voor kruiden dat vriendelijk buigend volk tijdens het bereiden gebruikt is voor mij een raadsel maar het smaakt! Eigenlijk is er niets irritant aan zo’n avond behalve de menulijst. Er staan meestal zo’n tweehonderd gerechten op. En daarna komen nog eens de combinatiemogelijkheden! En wie zit daar op te wachten? Ook de rekening is telkens weer verrassend laag. Toch is het wel jammer voor die hardwerkende buitenlanders dat er zo weinig mensen binnen zitten te eten. De meeste bezoekers hangen waarschijnlijk thuis lui op de bank om met mes en vork de bami weg te proppen en GTST te kijken.

Dat er in 1920 een aantal werkeloze Chinezen te Rotterdam zijn gestart met het verkopen van zelfgebakken pindakoekjes zal dan ook menigeen een worst zijn. Maar als ze weten dat het eerste Chinese Restaurant ook kattenvlees op het menu had staan zijn de rapen waarschijnlijk alsnog gaar. (er was namelijk vanwege de haven nogal wat overlast van katten en hun gejank. En daar wisten die nieuwe buitenlanders wel raad mee.)
Inmiddels zijn wij een beschaafd volk geworden en stoppen we alleen nog maar kippen, koeien, varkens, kalveren en geiten in te kleine hokken om die niet veel later op te eten. Wat dat betreft is ons kikkerlandje wel veranderd en kunnen we nu met een vredig gevoel gaan slapen.
En ondertussen zijn er al heel wat kleine 
restaurantjes waar honden en katten zeer welkom zijn. Deze krijgen dan een speciale plaats en een speciale menukaart. Alleen al in Rotterdam zijn er meerdere eethuizen waar die viervoeters eerste klas eten krijgen. Een soort vier(voeters)-sterren-restaurant. Maar of daar tijdens de maaitijd ook muziek te horen is betwijfel ik. Dat leidt de diertjes natuurlijk enorm af. Of hoor je daar een soundscape met het geluid van het opentrekken van diverse blikjes kattenvoer? En krijgen die menselijke dieren ook de keus om daar te gaan Chinezen? En is er dan ook zo’n belachelijk aanbod? En wie kiest dan? De kat of de bazin? En wat kost dat? En wie wordt daar nou echt gelukkig van?