tandarststoelEind december genoot ik een dikke week van de zon en warmte op een eiland met Kanaries. Behalve de warmte en het bombardement van die kitschwereld was het ook weer eens lekker om uit eten te gaan. En wat valt me dan ook direct op: muziek in bijna elk restaurant. Niet dat ik me door die geluidsbagger uit het lood laat slaan, maar opvallend was de verscheidenheid aan die klankenshit wel. Over het algemeen was er natuurlijk de muzak. Maar wat is er eigenlijk zo kak aan muzak?
Het is best wel een kundig gecomponeerd geluidstapijt dat ons leven tijdens het winkelen of restaurantbezoek aangenamer kan maken. De klanken en ritmes van die drek moeten jou en mij onbewust bereiken en het gevoel van welbehagen geven. Maar bovenal, het elimineren van spanningen!!!! Bij mij niet dus. Muzak is voor mij eigenlijk een soort hersenloos verklankt glijmiddel. Muzak is een soort gebruiksvoorwerp met als doel dat ik als klant meer ga consumeren, mij de frikandel beter laat smaken en mij meer zal ontspannen in bijvoorbeeld de wachtkamer van de tandarts.
Het zou mij meer meegaand, minder ‘wakker’ en dus ook minder kritisch moeten maken. Mij niet dus! Mij maakt het licht agressief, iets opstandig en een beetje jeukerig. Muziekliefhebbers en ik zullen deze genres dan ook kokhalzend veroordelen als akoestische terreur, kil, fout, ranzig, onmenselijk, zuur en totaal overbodig. 

Van kunst is überhaupt helemaal geen sprake meer. Dat neemt niet weg dat die klojo’s die deze muziekmest maken het verdraaid goed door hebben hoe ze bij het winkelend publiek de munten kunnen laten rollen en hen onbewust een prettig gevoel geven. Toch knap van die jongens.
Jammer maar helaas voor die gasten want bij mij werkt het niet want ik ben licht afwijkend. Meisjes zie ik dat trouwens überhaupt niet doen.
En als ik toch weer eens ergens in een wachtkamer moet zitten, dan luister ik liever naar
 Joy Division, Underworld, Jeff Beck of wat vind je van de indrukwekkende Terechtstelling van Stenka Razin van Shostakovich. Om vervolgens, wanneer mijn naam wordt omgeroepen, gewoon te blijven zitten. Maar ja, dat is nog eens toekomstmuziek!