merkelEen paar weken geleden was ik op een doordeweekse ochtend op weg naar de parkeergarage in Alkmaar toen ik door de ‘rosse’ buurt van deze wereldstad wandelde. Het liep tegen twaalf uur en ik verbaasde mij dat er al heel wat dames in werkkleding voor de ramen stonden te wuiven. Zo vroeg al?
Hebben zij zij dan geen achturige werkdag? Je ligt wel een tijd op je rug maar dan nog. Zij hebben toch ook een vakbond! Of is er  een continurooster?
Op een gegeven moment vroeg ik me af of zij daar tijdens het potje betaald palen misschien muziek zouden afspelen en zo ja, wat voor muziek? Maar om daar nou voor aan te kloppen en deze vraag te stellen ging mij wat te ver. Ten eerste schept het een verwachting bij zo’n lichtekooi, namelijk dat ik een betaalde klant ga worden, en dat is niet zo.
Ten tweede, ik ben toevallig voor mijn werk in die omgeving en voel er weinig voor om ouders van leerlingen of andere bekenden daar te ontmoeten. En wat moet ik dan zeggen? Dat het slechts om een klein persoonlijk onderzoek gaat! Dat klinkt vast niet erg bevredigend. En ten derde leek het mij een onmogelijke opgave omdat er nogal wat verschil is tussen die dames van verdachte zeden! Zo zag ik dunne, dikkere, blonde, donkere, jonge en oudere lichtekooien en ik kon me niet voorstellen dat ze allemaal naar Vader Abraham’s Smurfenlied, Het Goede Doel of Een beetje verliefd van André Hazes zouden luisteren. Of is er helemaal geen muziek en moet je het doen met de omgevingsgeluiden van de kamer ernaast, waar misschien wel een dronken mof ligt te rampetampen.
Of mag je tijdens het kippenhokken als klant zelf bepalen waar jouw voorkeur naar uitgaat? En hebben die straatmadeliefjes dan zoveel muziek op voorraad? Of moeten ze het internet op? En betalen ze dan Buma/Stemra?
 
Achter één van de ramen stond een soort Duitse kampbewaarster met hoge zwarte leren laarzen en een gleufhoed. Wat zou die nou tijdens das stoßen opzetten? Iets Beiers met een schijftrompet? Een Duitse mars?